در ابتدا، مفاهیم و کلیات توسعه اقتصادی و اجتماعی در جوامع عشایری از جمله تعاریف، ابعاد، نقش عشایر در اقتصاد ملی و ضرورت توجه به آن‌ها تشریح شد. سپس شاخص‌های توسعه اقتصادی شامل درآمد سرانه، اشتغال، بهره‌وری دامداری، سرمایه‌گذاری، دسترسی به بازار، تنوع اقتصادی و نرخ فقر بررسی گردید. در ادامه، شاخص‌های توسعه اجتماعی نظیر سواد، سلامت، مسکن، امنیت، مشارکت و سرمایه اجتماعی مورد بحث قرار گرفت. روابط ساختاری توسعه و ارتباط متقابل اقتصادی و اجتماعی، نقش نهادها، تأثیر فرهنگ و وابستگی بخش‌های اقتصادی واکاوی شد. مسائل و چالش‌های مناطق عشایری از جمله خشکسالی، کم‌آبی، تخریب مراتع، فقر، بیکاری، مهاجرت و کمبود زیرساخت‌ها تشریح گردید. توسعه زیربخش‌های کشاورزی شامل دامداری، تولید علوفه، صنایع دستی، گردشگری و فرآوری محصولات دامی تبیین شد. تغییر و تحول در توسعه از سنت به مدرنیته، نقش فناوری، تأثیر قوانین و تغییرات جمعیتی بررسی گردید. محدودیت‌ها و تنگناهایی نظیر موانع قانونی، ضعف زیرساخت‌ها، نبود شبکه‌های آبرسانی و برق، فقر سرمایه‌گذاری، نوسانات قیمت، وابستگی به اقلیم و خلأهای قانونی شناسایی شد. در پایان، امکانات و قابلیت‌های جوامع عشایری شامل منابع طبیعی، فرهنگ غنی، سرمایه اجتماعی، نیروی کار ماهر، گردشگری، تولیدات باکیفیت دامی، صنایع تبدیلی و نقش در امنیت غذایی و اقتصاد مقاومتی تبیین گردید.

برگزاری این دوره گامی مؤثر در توانمندسازی کارشناسان امور عشایر و بهبود سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی توسعه در مناطق عشایری استان محسوب می‌شود.